Έξι πρόσωπα, μία σκηνή για το καθένα: η τέφρα του Αδριανού, η πανούκλα και ο άγγελος, ο πολιορκημένος πάπας, η απόδραση του Τσελίνι, ο πάπας που ποζάρει για πορτρέτο, η Τόσκα στην ταράτσα. Για όσους έχουν λίγο χρόνο.
Πού κατέληξαν οι στάχτες ενός αυτοκράτορα; Βρίσκεσαι στην αίθουσα των τεφροδόχων, στην καρδιά του μαυσωλείου και στον προορισμό ολόκληρης της ανάβασης. Εδώ αναπαύονταν ο Αδριανός και η σύζυγός του Σαβίνα. Στο ίδιο μαυσωλείο θάβεται και ο Λούκιος Έλιος, ο θετός γιος του Αδριανού. Ακολουθούν και άλλες ταφές, για χρόνια. Η τελευταία για την οποία υπάρχει είδηση είναι εκείνη του Καρακάλλα, το 217. Έπειτα, σιωπή. Το 410 έρχονται οι Βησιγότθοι και λεηλατούν τη Ρώμη. Οι τεφροδόχοι διασκορπίζονται και μαζί τους οι στάχτες. Κανείς δεν μπορεί να πει πού κατέληξε η σκόνη ενός άνδρα που ήθελε έναν αιώνιο τάφο. Κοίταξε γύρω σου: σήμερα η αίθουσα είναι γυμνή. Αν τη βρεις, αναζήτησε μια κόγχη με μια επιτύμβια πλάκα. Φέρει λόγια που αποδίδονται στον Αδριανό. Αρχίζουν έτσι: ψυχούλα χαμένη και γλυκιά. Είναι ένας αυτοκράτορας που μιλά στη δική του ψυχή, σαν σε κάτι μικρό και εύθραυστο. Διάβασέ τα σιγά και δώσε στον εαυτό σου λίγα δευτερόλεπτα σιωπής. Έπειτα αναζήτησε την έξοδο προς την ανοιχτή αυλή, όπου σε περιμένει ένας άγγελος.
Η Ρώμη είναι on her knees. Ο λοιμός παίρνει μαζί του τους ανθρώπους και ο πάπας, ο Γρηγόριος ο Μέγας, δεν ξέρει πια τι να κάνει. Οργανώνει τότε μια πομπή μετανοίας στους δρόμους. Βρισκόμαστε στο 590. Σύμφωνα με την παράδοση, όταν η πομπή φτάνει εδώ κάτω, ο Γρηγόριος έχει ένα όραμα. Στην κορυφή αυτού του κτιρίου βλέπει τον αρχάγγελο Μιχαήλ να βάζει ξανά τη σπάθη στη θήκη της. Για τη Ρώμη είναι το σημάδι ότι ο λοιμός τελειώνει. Από εκείνη τη στιγμή ο τόπος παίρνει το όνομα που έχει ακόμη και σήμερα: κάστρο του Αγίου Αγγέλου. Αναζήτησε τώρα, στην αυλή, ένα μαρμάρινο άγαλμα με χάλκινα φτερά. Είναι έργο του Ραφαέλο ντα Μοντελούπο και είναι ένας άγγελος όπως αυτός του οράματος. Δεν είναι όμως αυτός που βρίσκεται στην κορυφή. Αυτός στην κορυφή είναι ένας άλλος: χάλκινος, αν καταφέρεις να τον διακρίνεις σηκώνοντας το βλέμμα. Είναι ο άγγελος του σήμερα, φτάνει το 1753 και είναι έργο του Πέτερ Άντον φον Φερσάφελτ. Μια συμβουλή: μην τον χάνεις από τα μάτια σου. Θα τον ξαναβρείς στο τέλος αυτής της επίσκεψης και είναι αυτός ο πρωταγωνιστής της τελευταίας σκηνής. Αναζήτησε τώρα τη διαδρομή που ανεβαίνει προς τις αίθουσες των παπών.
Ενώ ο πάπας το σκάει, σχεδόν ολόκληρη η Ελβετική Φρουρά πεθαίνει στη σκάλα του Αγίου Πέτρου. Είναι 6 Μαΐου 1527 και οι στρατιώτες του αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄ λεηλατούν τη Ρώμη. Είναι η Λεηλασία της Ρώμης. Ο πάπας είναι ο Κλήμης Ζ΄. Τρέχει κατά μήκος ενός οχυρωμένου διαδρόμου που συνδέει τον Άγιο Πέτρο με αυτό το κάστρο και κλείνεται εδώ μέσα. Αντιστέκεται, αλλά δεν μπορεί να βγει. Στις αρχές Ιουνίου παραδίδεται. Για να ελευθερωθεί θα πρέπει να πληρώσει 400.000 δουκάτα. Και μήνες αργότερα θα το σκάσει άλλη μία φορά, μεταμφιεσμένος σε λαχανοπώλη. Κοίταξε γύρω σου: αυτές οι αίθουσες φέρουν το όνομά του. Αν είναι ανοιχτό, αναζήτησε ένα μικρό δωμάτιο, με τοιχογραφίες που δεν έχουν τίποτα το ιερό. Είναι η Stufetta, το ιδιωτικό λουτρό που ο Κλήμης Ζ΄ είχε κατασκευάσει το 1525. Δύο χρόνια αργότερα, σε αυτούς τους ίδιους χώρους, εκείνος ο πάπας ήταν ένας πολιορκημένος άνθρωπος. Κράτα στο μυαλό σου τον διάδρομο από τον οποίο ήρθε. Θα τον συναντήσεις ξανά στο τέλος της επίσκεψης. Τώρα ανέβα προς τον όροφο των αυλών, όπου ένας άνδρας είναι έτοιμος να επιχειρήσει κάτι παράτολμο.
Θα τα καταφέρει; Ένας άνδρας βρίσκεται στην κορυφή ενός τείχους του κάστρου και έχει μόνο μερικά δεμένα σε κόμπους σεντόνια. Ονομάζεται Μπενβενούτο Τσελλίνι, είναι χρυσοχόος και γλύπτης, και βρισκόμαστε μεταξύ 1538 και 1539. Τον έχουν κλείσει εδώ με μια συγκεκριμένη κατηγορία: ότι έκλεψε περιουσιακά αγαθά του πάπα Κλήμη Ζ΄ την εποχή της Λεηλασίας της Ρώμης. Βρίσκεσαι στην αυλή του πηγαδιού, που ήθελε ο πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄. Κάτω από εσένα βρίσκονται οι ιστορικές φυλακές. Είτε τις βλέπεις είτε όχι, η σκηνή είναι αυτή. Την αφηγείται ο ίδιος, στη Ζωή του. Κατεβαίνει από το τείχος με το σχοινί από σεντόνια και πέφτει. Σπάει ένα πόδι. Καταφέρνει να φτάσει στο σπίτι του καρδινάλιου Κορνάρο. Και ο καρδινάλιος τον παραδίδει ξανά στον πάπα. Οι ιστορικοί διαβάζουν τον Τσελλίνι με επιφύλαξη, επειδή ξέρει να αφηγείται πολύ καλά τον εαυτό του. Όμως τα βασικά σημεία της απόδρασης επιβεβαιώνονται από άλλα έγγραφα. Τον ξαναβάζουν μέσα. Θα βγει μόνο αργότερα, και χάρη σε έναν άλλο καρδινάλιο, τον Ιππόλιτο ντ’ Έστε. Μια φήμη λέει ότι στο κελί σχεδίασε στον τοίχο έναν αναστημένο Χριστό. Άλλοι, σε αυτά τα σημάδια, βλέπουν μόνο ρωγμές. Τώρα διέσχισε τη στοά που βλέπει προς το ποτάμι και αναζήτησε τη μεγάλη αίθουσα που είναι ζωγραφισμένη με τις ιστορίες του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του αγίου Παύλου.
Γιατί ένας πάπας κάνει να του ζωγραφίσουν την αίθουσα με τα κατορθώματα ενός Μακεδόνα βασιλιά; Σήκωσε το βλέμμα: βρίσκεσαι στην αίθουσα Παολίνα, την αίθουσα επισήμων δεξιώσεων του Παύλου Γ΄. Επί των ημερών του, από το 1534 έως το 1549, το κάστρο ζει τη στιγμή της μεγαλύτερης δόξας του ως κατοικία των παπών. Δεν είναι πια απλώς ένα μέρος όπου αντέχεις: είναι ένα μέρος όπου υποδέχεσαι. Το βαπτιστικό όνομα αυτού του πάπα είναι Αλέξανδρος, Αλεσσάντρο Φαρνέζε. Όπως ο Μέγας Αλέξανδρος. Και Παύλος είναι το όνομα που επιλέγει ως πάπας, όπως ο άγιος Παύλος. Έτσι κάνει να ζωγραφίσουν τους δύο συνωνύμους του. Στον θόλο και στους μεγάλους τοίχους αναζητά τις σκηνές από τη ζωή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Πάνω από τις πόρτες, στα τόνδα, βρίσκει τα επεισόδια από τη ζωή του αγίου Παύλου, από τη μεταστροφή έως το μαρτύριο. Ένας πολεμιστής και ένας άγιος: δύο καθρέφτες για έναν μόνο άνθρωπο. Ο ζωγράφος που καθοδηγεί τις εργασίες είναι ο Περίν ντελ Βάγκα. Ένα μυστικό του εργαστηρίου: ο Περίν σχεδιάζει ολόκληρο το πρόγραμμα, αλλά ζωγραφίζει με το χέρι του μόνο ένα μέρος των νωπογραφιών. Τα υπόλοιπα τα κάνουν οι συνεργάτες του, ξεκινώντας από τα σχέδιά του. Τώρα ανέβα μέχρι την κορυφή, στηταράτσα του αγγέλου.
Την αυγή, σε αυτή την ταράτσα, ένας άντρας περιμένει να εκτελεστεί. Ονομάζεται Καβαραντόσι, είναι ζωγράφος, είναι ερωτευμένος με την Τόσκα και τραγουδά «Και τα αστέρια έλαμπαν». Βρίσκεσαι στη σκηνή της τρίτης πράξης της Τόσκα, της όπερας του Πουτσίνι. Ο Πουτσίνι είναι τελειομανής. Έρχεται στη Ρώμη επίτηδες για να μετρήσει τον ήχο των πρωινών καμπανών, όπως ακούγονται από τα προμαχώνια αυτού του κάστρου. Έπειτα συντονίζει τη μουσική του με τη μεγάλη καμπάνα της Αγίου Πέτρου. Κοιτάζει προς εκείνη την κατεύθυνση και φαντάζεται αυτόν τον ήχο. Τώρα η σκηνή. Ένας μικρός βοσκός τραγουδά από μακριά, ο ουρανός ανοίγει. Η Τόσκα πιστεύει ότι η εκτέλεση είναι προσποιητή. Όμως οι πυροβολισμοί είναι αληθινοί. Ο Καβαραντόσι πέφτει. Και η Τόσκα τρέχει προς το στηθαίο και ρίχνεται στο κενό. Μια στιγμή πριν είχε μια ελπίδα. Μια στιγμή μετά έχει μόνο αυτή την άκρη. Τώρα σήκωσε το κεφάλι. Από πάνω σου βρίσκεται ο άγγελος, με το σπαθί στη θήκη. Πριν από αυτόν υπήρξαν άλλοι: ένας καταστράφηκε κατά τη διάρκεια μιας πολιορκίας, ένας χτυπήθηκε από κεραυνό, ένας λιώθηκε για να γίνουν κανόνια το 1527, τη χρονιά της Λεηλασίας. Ο Αδριανός ήθελε έναν αιώνιο τάφο. Ο Κλήμης Ζ΄ αναζητούσε καταφύγιο. Ο Τσελίνι είχε ένα σχοινί από σεντόνια. Η Τόσκα, μόνο μια τελευταία έξοδο. Και ο άγγελος τα είδε όλα. Όποτε θέλεις, κατέβα προς τα προμαχώνια.



Έξι πρόσωπα, μία σκηνή για το καθένα: η τέφρα του Αδριανού, η πανούκλα και ο άγγελος, ο πολιορκημένος πάπας, η απόδραση του Τσελίνι, ο πάπας που ποζάρει για πορτρέτο, η Τόσκα στην ταράτσα. Για όσους έχουν λίγο χρόνο.
Δωρεάν σύντομη διαδρομή. Επιπλέον στάσεις στην πλήρη διαδρομή: 8 Συνέχισε με την πλήρη διαδρομή