Pobierz aplikację mobilną

    Obserwuj nas

    Przenieś swoje miejsce kultury do amuseapp

    Skontaktuj się z nami, aby dodać swoje miejsce kultury do amuseapp.

    Skontaktuj się z amuseapp

    © 2026 amuseapp srl. Wszelkie prawa zastrzeżone. IT01302450257

    Zamek Świętego Anioła w skrócie: sześć

    Sześć osób, po jednej scenie na każdą: prochy Hadriana, dżuma i anioł, oblężony papież, ucieczka Celliniego, papież, który każe się portretować, Tosca na tarasie. Dla tych, którzy mają niewiele czasu.

    Muzeum: Castel Sant'Angelo

    Prochy, Sala Urn

    Gdzie podziały się prochy cesarza? Jesteś w sali urn, sercu mauzoleum i celu całej wspinaczki. Tutaj spoczywali Hadrian i jego żona Sabina. W tym samym mauzoleum zostaje pochowany także Lucjusz Eliusz, adoptowany syn Hadriana. Kolejne pochówki następują przez lata. Ostatni, o którym wiadomo, to pochówek Karakalli w 217 roku. Potem zapada milczenie. W 410 roku przybywają Wizygoci i plądrują Rzym. Urny zostają rozproszone, a wraz z nimi prochy. Nikt nie potrafi powiedzieć, gdzie podział się proch człowieka, który chciał wiecznego grobowca. Rozejrzyj się: dziś sala jest pusta. Jeśli ją znajdziesz, poszukaj niszy z płytą. Znajdują się na niej słowa przypisywane Hadrianowi. Zaczynają się tak: dusza mała, zagubiona i łagodna. To cesarz przemawia do własnej duszy, jak do czegoś małego i kruchego. Przeczytaj je powoli i poświęć kilka sekund na ciszę. Potem poszukaj wyjścia na otwarty dziedziniec, gdzie czeka na ciebie anioł.

    Miecz wsunięty do pochwy, Dziedziniec Anioła

    Rzym jest na kolanach. Dżuma zabiera ludzi, a papież Grzegorz Wielki nie wie już, co robić. Organizuje więc pokutną procesję ulicami miasta. Jest rok 590. Według tradycji, gdy orszak dociera tutaj, Grzegorz ma widzenie. Na szczycie tego budynku widzi archanioła Michała, który wsuwa miecz z powrotem do pochwy. Dla Rzymu to znak, że dżuma dobiega końca. Od tej chwili miejsce zyskuje nazwę, którą nosi do dziś: zamek Świętego Anioła. Poszukaj teraz na dziedzińcu marmurowej statui ze skrzydłami z brązu. Jest dziełem Raffaella da Montelupo i przedstawia anioła takiego jak ten z widzenia. Ale to nie on stoi na szczycie. Ten na górze jest inny: z brązu, jeśli uda ci się go dostrzec, podnosząc wzrok. To anioł z dzisiejszych czasów, pojawia się w 1753 roku i jest dziełem Petera Antona von Verschaffelta. Rada: nie spuszczaj go z oczu. Spotkasz go ponownie pod koniec tej wizyty i to on jest bohaterem ostatniej sceny. Poszukaj teraz drogi prowadzącej w górę, do sal papieży.

    Papież w oblężeniu, Sale Klemensa VII

    Gdy papież ucieka, niemal cała Gwardia Szwajcarska ginie na schodach bazyliki św. Piotra. Jest 6 maja 1527 roku, a żołnierze cesarza Karola V plądrują Rzym. To Sacco di Roma, czyli Złupienie Rzymu. Papieżem jest Klemens VII. Biegnie umocnionym korytarzem, który łączy bazylikę św. Piotra z tym zamkiem, i zamyka się tutaj. Opiera się, ale nie może wyjść. Na początku czerwca poddaje się. Aby odzyskać wolność, będzie musiał zapłacić 400 000 dukatów. A kilka miesięcy później ucieknie jeszcze raz, przebrany za ogrodnika. Rozejrzyj się: te sale noszą jego imię. Jeśli jest otwarta, poszukaj małego pokoju z freskami, które nie mają nic wspólnego z sacrum. To Stufetta, prywatna łazienka, którą Klemens VII kazał sobie zbudować w 1525 roku. Dwa lata później, w tych samych pomieszczeniach, ten papież był człowiekiem w oblężeniu. Zapamiętaj korytarz, którym przybył. Zobaczysz go ponownie pod koniec zwiedzania. Teraz wejdź na piętro dziedzińców, gdzie pewien człowiek zamierza spróbować czegoś szalonego.

    Cellini ucieka, Dziedziniec Studni

    Uda mu się? Mężczyzna stoi na szczycie muru zamku i ma tylko związane prześcieradła. Nazywa się Benvenuto Cellini, jest złotnikiem i rzeźbiarzem, a jest rok 1538 lub 1539. Zamknięto go tutaj z konkretnym oskarżeniem: o kradzież dóbr papieża Klemensa VII w czasach Sacco di Roma. Znajdujesz się na dziedzińcu studni, który zażyczył sobie papież Aleksander VI. Pod tobą są historyczne więzienia. Czy je widzisz, czy nie, scena wygląda tak. Opowiada o niej sam w swoim Życiu. Spuszcza się z muru po linie z prześcieradeł i spada. Łamie sobie nogę. Udaje mu się dotrzeć do domu kardynała Cornara. A kardynał oddaje go z powrotem papieżowi. Historycy czytają Celliniego ostrożnie, ponieważ potrafi bardzo dobrze opowiadać o sobie. Ale główne punkty ucieczki znajdują potwierdzenie w innych dokumentach. Zamykają go z powrotem. Wyjdzie dopiero później, także dzięki innemu kardynałowi, Ippolitowi d'Este. Pewien głos mówi, że w celi narysował na murze Chrystusa zmartwychwstałego. Inni w tych znakach widzą tylko pęknięcia. Teraz przejdź przez loggię, która wychodzi na rzekę, i poszukaj wielkiej sali ozdobionej malowidłami przedstawiającymi dzieje Aleksandra Wielkiego i świętego Pawła.

    Aleksander i Paweł, Sala Paolina

    Dlaczego papież każe sobie pomalować salę scenami z dokonań macedońskiego króla? Podnieś wzrok: jesteś w Sali Paolina, reprezentacyjnej sali Pawła III. Za jego pontyfikatu, w latach 1534–1549, zamek przeżywa swój moment największej świetności jako rezydencja papieży. Nie jest już tylko miejscem, w którym można się bronić: jest miejscem, w którym się przyjmuje gości. Imię chrzestne tego papieża brzmi Aleksander, Aleksander Farnese. Jak Aleksander Wielki. A Paweł to imię, które wybiera jako papież, jak święty Paweł. W ten sposób każe sobie namalować swoich dwóch imienników. Na sklepieniu i na wielkich ścianach szuka scen z życia Aleksandra Wielkiego. Nad drzwiami, w tondach, znajduje epizody z życia świętego Pawła, od nawrócenia po męczeństwo. Wojownik i święty: dwa zwierciadła dla jednego człowieka. Malarzem, który kieruje pracami, jest Perin del Vaga. Tajemnica warsztatu: Perin opracowuje cały projekt, ale własnoręcznie maluje tylko część fresków. Resztę wykonują współpracownicy, na podstawie jego rysunków. Teraz wejdź na samą górę, na taras anioła.

    Tosca i anioł, Taras Anioła

    O świcie, na tym tarasie, pewien mężczyzna czeka na rozstrzelanie. Nazywa się Cavaradossi, jest malarzem, kocha Toscę i śpiewa E lucevan le stelle. Stoisz na scenie trzeciego aktu Toski, opery Pucciniego. Puccini jest perfekcjonistą. Przyjeżdża do Rzymu specjalnie po to, by zmierzyć brzmienie porannych dzwonów, tak jak słychać je z bastionów tego zamku. Następnie dostraja swoją muzykę do wielkiego dzwonu bazyliki św. Piotra. Patrzy w tamtą stronę i wyobraża sobie ten dźwięk. Teraz scena. Pastuszek śpiewa w oddali, niebo się rozjaśnia. Tosca wierzy, że rozstrzelanie jest na niby. Ale strzały są prawdziwe. Cavaradossi pada. A Tosca biegnie ku balustradzie i rzuca się w pustkę. Chwilę wcześniej miała nadzieję. Chwilę później ma już tylko tę krawędź. Teraz podnieś głowę. Nad tobą jest anioł, z mieczem w pochwie. Przed nim byli inni: jeden zniszczony podczas oblężenia, jeden rażony piorunem, jeden przetopiony na armaty w 1527 roku, w roku Sacco. Hadrian chciał wiecznego grobowca. Klemens VII szukał schronienia. Cellini miał sznur ze prześcieradeł. Tosca – tylko ostatnie wyjście. A anioł wszystko widział. Kiedy zechcesz, zejdź w stronę bastionów.

    Interaktywna trasa z audioprzewodnikiem - 6 punktów

    Zamek Świętego Anioła w skrócie: sześć
    amuseapp
    Castel Sant'Angelo

    Zamek Świętego Anioła w skrócie: sześć

    6 przystanków45

    Sześć osób, po jednej scenie na każdą: prochy Hadriana, dżuma i anioł, oblężony papież, ucieczka Celliniego, papież, który każe się portretować, Tosca na tarasie. Dla tych, którzy mają niewiele czasu.

    Bezpłatna krótka trasa. Więcej przystanków w pełnej trasie: 7 Kontynuuj z pełną trasą