Sześć przystanków dla tych, którzy mają mało czasu: Paulina Canovy, Apollo i Dafne oraz Porwanie Prozerpiny Berniniego, Dawid Caravaggia, Złożenie do grobu Rafaela i Miłość niebiańska i miłość ziemska Tycjana. Około godziny, także w przypadku najkrótszych tur. Bilet wstępu nie jest wliczony w cenę.
Kobieta leżąca na sofie, z jabłkiem w dłoni. To Paolina Bonaparte, siostra Napoleona, a rzeźbiarz Antonio Canova przedstawił ją jako boginię. W 1803 roku Paolina wychodzi w Paryżu za mąż za księcia Camilla Borghese. Ma dwadzieścia trzy lata i jest już wdową. W 1804 roku Camillo zamawia u Canovy portret żony, a posąg zostanie ukończony w 1808 roku. Paolina jest Wenus, zwyciężczynią w sądzie Parysa: jabłko jest nagrodą dla najpiękniejszej z bogiń. W Rzymie jej nagość wywołała skandal i krążyło wiele plotek. Muzeum jednak podkreśla, że jest to portret idealny. Spójrz na materac: wydaje się zapadać pod ciężarem marmuru. Canova wziął go od innego rzeźbiarza, Berniniego, który wyrzeźbił go do posągu kardynała Scipiona. Właśnie w tamtych latach ten posąg wyjeżdżał do Paryża, sprzedany Napoleonowi wraz z setkami innych dzieł. Canova sprzeciwiał się tej sprzedaży ze wszystkich sił. A pod sofą jest ukryty mechanizm: pozwala on posągowi obracać się wokół własnej osi o trzysta sześćdziesiąt stopni. Teraz poszukaj Sali 3, Sali Apolla i Dafne.
Przed chwilą Dafne biegła. Teraz jej palce są gałęziami. Bóg Apollo zostaje trafiony złotą strzałą i zakochuje się w Dafne. Ona, trafiona strzałą ołowianą, odrzuca go. Ucieka i prosi swojego ojca, boga rzek, aby zmienił jej wygląd. Apollo ją dogania, chwyta, ale pod jego dłońmi nie ma już skóry: jest kora. Stopy zamieniają się w korzenie, a włosy i dłonie pokrywają się liśćmi wawrzynu. Bernini nie ma jeszcze trzydziestu lat. Kupuje blok marmuru 2 sierpnia 1622 roku, a kończy w 1625, za tysiąc scudów w sumie. Palce i włosy opracowuje wiertłem, korę zębakiem. Aby chronić najcieńsze części, owinął je w gipsowe poduszeczki: odkryto to podczas renowacji w 1997 roku. Obejdź grupę rzeźbiarską dookoła. Pierwotnie stała przy ścianie, ale w 1785 roku obrócono ją do dzisiejszego ustawienia. Na cokole znajdują się umoralniające wersy kardynała Barberiniego. Wawrzyn, po tej historii, staje się drogi bogu i symbolem artystów i poetów. Teraz poszukaj Sali 4, Sali Cesarzy: tutaj inny bóg porywa dziewczynę.
Spójrz na palce Plutona: zagłębiają się w ciele Prozerpiny. A przecież to marmur. Bóg Podziemi uprowadza dziewczynę do swojego królestwa. Ona się wyrywa i dłonią odpycha jego twarz. Za nim czuwa Cerber, pies o trzech głowach. Scypion zamawia je u Berniniego w 1621 roku. W czerwcu wypłaca mu trzysta scudi za posąg Plutona porywającego Prozerpinę i za popiersie Pawła Piątego. Grupa rzeźbiarska zostaje ukończona w 1622 roku. Ale Scypion jej nie zatrzymuje. W lutym 1621 roku wybrano nowego papieża, Grzegorza Piętnastego, i dla Borghese klimat w Rzymie się zmienił. Tak więc ofiarowuje arcydzieło nowemu kardynałowi-nepotowi, Ludovicowi Ludovisi: prawdopodobnie był to ruch podyktowany roztropnością polityczną. Posąg przechodzi na własność Ludovisich i dopiero w 1908 roku państwo go kupuje i sprowadza z powrotem do tej sali. Dzisiejszy cokół pochodzi z 1911 roku. Oryginalny zaginął, a widniały na nim dwa wersy, w których przemawiała Prozerpina: ty, który zrywasz kwiaty, pochylony ku ziemi, spójrz na mnie, porwaną do królestwa okrutnego Dite. Teraz idź do Sali 8, Sali Sylena, ostatniej na parterze. Po drodze miniesz inne sale, z innymi rzeźbami Berniniego i posągami egipskimi: obejrzyj je, ale nie zatrzymuj się zbyt długo.
Spójrz na głowę Goliata w dłoni Dawida. To autoportret: Caravaggio nadał twarz pokonanemu olbrzymowi. Rzym, maj 1606. Caravaggio jest jednym z najbardziej kontrowersyjnych malarzy w mieście i miał już kłopoty z wymiarem sprawiedliwości. Po kłótni o partię palla corda na Polu Marsowym śmiertelnie rani Ranuccia Tomassoniego. Zostaje skazany na śmierć i ucieka z Rzymu pod opieką Colonnów. Tylko papież może uchylić wyrok. Papieżem jest Paweł V, wuj Scypiona. Spójrz na Dawida: nie triumfuje, jest smutny. Na mieczu widnieją litery, które badacze odczytują jako łacińskie zdanie: pokora zabija pychę. Muzeum przedstawia jako prawdopodobną hipotezę, że Caravaggio wysłał ten obraz Scypionowi, aby ten przekazał go papieżowi i wyjednał przebaczenie. Nie wiemy, czy to się powiodło. Caravaggio umiera 18 lipca 1610 roku, w wieku trzydziestu ośmiu lat, gdy próbuje wrócić do Rzymu. Papież przygotowywał ułaskawienie, ale nie ma dowodów, że zostało już wysłane. To ostatnia sala parteru. Jeśli masz jeszcze iść na górę, poszukaj na pierwszym piętrze Sali 9, Sali Dydony. Jeśli przychodzisz z pinakoteki, zwiedzanie dobiegło końca: kieruj się oznaczeniami do wyjścia.
Jest noc z 18 na 19 marca 1608 roku w Perugii, w kościele San Francesco al Prato. Ktoś zdejmuje tablicę z ołtarza i zabiera ją, przy współudziale braci zakonnych. Ta tablica jest przed tobą: Złożenie do grobu Rafaela, sygnowane i datowane na 1507 rok. W rzeczywistości przedstawia ona przeniesienie Chrystusa do grobu. Zamówiła ją Atalanta Baglioni do kaplicy rodzinnej, w której był już pochowany jej syn Grifonetto, zabity w walce o władzę nad Perugią. Przez sto lat pozostawała w tym miejscu. Wieść o kradzieży dociera do Rzymu przed 20 marca. Papież Paweł V podarowuje tablicę swojemu siostrzeńcowi Scipionowi. On dobrze znał Perugię: tam studiował. Aby wynagrodzić kościołowi stratę, Scipione przysyła mu kopię i pięć srebrnych lamp. Kopia obrazu znajduje się dziś w Galleria Nazionale dell'Umbria. Tablica ma jeszcze przed sobą daleką drogę: w 1809 roku trafia do Turynu i do Paryża, a do Rzymu wraca dopiero w 1816 roku. Ma ponad pięć wieków. Przyjrzyj się jej z bliska i poszukaj sygnatury w lewym dolnym rogu: Raphael Urbinas, 1507. Idź dalej do Sali 20, Sali Psyche, ostatniej na trasie. Po drodze przechodzisz przez inne sale pinakoteki: obejrzyj je, ale nie zatrzymuj się zbyt długo.
Dwie identyczne kobiety siedzą po obu stronach sadzawki. Jedna jest ubrana na biało, druga trzyma lampę. Tycjan namalował je około 1515 roku i do dziś nikt nie potrafi ci powiedzieć z pewnością, kim są. Zamówił go Wenecjanin, Niccolò Aurelio, sekretarz Rady Dziesięciu, z okazji ślubu z Laurą Bagarotto. Jego herb znajduje się na sarkofagu, przekształconym w fontannę. Pośrodku skrzydlate dziecko zanurza rękę w wodzie i ją miesza. W ten sposób, jak mówią badacze, bóg odnawia wszystko: grób staje się fontanną, śmierć staje się życiem. Tytuł, który znasz, pojawia się dopiero w 1693 roku, w inwentarzu. Badacze odczytywali tu dwie Wenus, niebiańską i ziemską. Dziś woli się prostsze odczytanie: to panna młoda. Ubrana, w swojej publicznej godności. I naga oraz zakochana, taka, jaką ujrzy ją mąż. Jak obraz trafił aż tutaj, to kolejna zagadka. Jednak już około 1620 roku znajdował się w domu Borghese, a od 1902 roku należy do państwa. Tu kończy się zwiedzanie: kardynał, pasja i wszystko, co zgromadził, w taki czy inny sposób. To ostatnia sala trasy. Jeśli zwiedziłeś już parter, zwiedzanie kończy się tutaj: kieruj się oznaczeniami do wyjścia. Na zewnątrz znajduje się park Villa Borghese, a jeśli masz ochotę, posłuchaj audioprzewodnika Villa Borghese, podróż przez sztukę, historię i naturę. Jeśli zacząłeś zwiedzanie od tego piętra, zejdź na parter i odszukaj Salę 1, Salę Paoliny, w której zaczyna się twoja trasa. Dziękujemy za wysłuchanie przewodnika po Galerii Borghese.



Sześć przystanków dla tych, którzy mają mało czasu: Paulina Canovy, Apollo i Dafne oraz Porwanie Prozerpiny Berniniego, Dawid Caravaggia, Złożenie do grobu Rafaela i Miłość niebiańska i miłość ziemska Tycjana. Około godziny, także w przypadku najkrótszych tur. Bilet wstępu nie jest wliczony w cenę.
Bezpłatna krótka trasa. Więcej przystanków w pełnej trasie: 9 Kontynuuj z pełną trasą