Anim na tao, isang eksena bawat isa: ang abo ni Hadrian, ang salot at ang anghel, ang pinaligiran na papa, ang pagtakas ni Cellini, ang papa na nagpapa-retrato sa pamamagitan ng pagpipinta, si Tosca sa terasa. Para sa mga kakaunti ang oras.
Saan napunta ang mga abo ng isang emperador? Nasa silid ka ng mga urna, ang puso ng mausoleo at ang hantungan ng buong pag-akyat. Dito namahinga sina Adriano at ang kanyang asawang si Sabina. Sa iisang mausoleo ay inilibing din si Lucio Elio, ang ampong anak ni Adriano. Sumunod pa ang iba pang libing, sa loob ng maraming taon. Ang huling may tala ay kay Caracalla, noong 217. Pagkatapos noon, katahimikan. Noong 410, dumating ang mga Visigodo at sinamsam ang Roma. Nangalat ang mga urna, at kasama nila ang mga abo. Walang makapagsasabi kung saan napunta ang alikabok ng isang taong nagnanais ng libingang walang hanggan. Tumingin ka sa paligid: ngayon ay hubad ang silid. Kung makita mo ito, hanapin ang isang nitso na may lapida. Nakasulat dito ang mga salitang iniuugnay kay Adriano. Nagsisimula ang mga ito sa ganito: munting kaluluwang naliligaw at malambing. Isang emperador ang nagsasalita sa sarili niyang kaluluwa, na para bang isang munti at marupok na bagay. Basahin mo ang mga ito nang dahan-dahan, at maglaan ka ng ilang segundo ng katahimikan. Pagkatapos, hanapin ang labasan patungo sa bukas na bakuran, kung saan naghihintay sa iyo ang isang anghel.
Luhod ang Roma. Dinadala ng salot ang mga tao, at ang papa, si Gregorio Magno, ay hindi na alam ang gagawin. Kaya nag-organisa siya ng prusisyon ng pagsisisi sa mga lansangan. Taóng 590 noon. Ayon sa tradisyon, nang makarating ang prusisyon dito sa ibaba, nagkaroon si Gregorio ng isang pangitain. Sa tuktok ng gusaling ito, nakita niya ang arkanghel Miguel na ibinabalik ang espada sa kaluban. Para sa Roma, ito ang tanda na malapit nang matapos ang salot. Mula noon, nakuha ng lugar ang pangalang taglay pa rin nito hanggang ngayon: kastilyo ng Sant'Angelo. Hanapin ngayon, sa patyo, ang isang estatwang marmol na may mga pakpak na tanso. Gawa ito ni Raffaello da Montelupo, at isa itong anghel tulad ng nasa pangitain. Ngunit hindi siya ang nasa tuktok. Ang nasa tuktok ay ibang anghel: yari sa tanso, kung makikita mo ito sa pagtingala. Ito ang anghel ng kasalukuyan, dumating noong 1753 at gawa ni Peter Anton von Verschaffelt. Isang payo: huwag mo siyang iwawala sa paningin. Makikita mo siyang muli sa pagtatapos ng pagbisitang ito, at siya ang bida sa huling eksena. Ngayon, hanapin ang daan na paakyat patungo sa mga silid ng mga papa.
Habang tumatakas ang papa, halos buong Swiss Guard ay namatay sa hagdanan ng San Pietro. Ika-6 ng Mayo 1527, at nilulooban ng mga sundalo ni Emperador Carlos V ang Roma. Ito ang Pagnanakaw sa Roma. Ang papa ay si Clemente VII. Tumatakbo siya sa isang pinatibay na pasilyo na nag-uugnay sa San Pietro at sa kastilyong ito, at nagkukulong siya rito sa loob. Lumalaban siya, ngunit hindi siya makalabas. Sa simula ng Hunyo ay sumuko siya. Upang makalaya muli, kailangan niyang magbayad ng 400,000 dukado. At makalipas ang ilang buwan, tatakas siyang muli, nakabalatkayo bilang isang hardinero. Tumingin ka sa paligid: ang mga silid na ito ay may kanyang pangalan. Kung bukas, hanapin ang isang maliit na silid, na may mga fresco na walang anumang sagrado. Ito ang Stufetta, ang pribadong paliguan na ipinagawa ni Clemente VII noong 1525. Makalipas ang dalawang taon, sa mga mismong silid na ito, ang papang iyon ay isang taong pinalibutan. Tandaan ang pasilyong pinanggalingan niya. Makikita mo itong muli sa pagtatapos ng pagbisita. Ngayon ay umakyat ka patungo sa palapag ng mga patyo, kung saan may isang lalaking malapit nang sumubok ng isang bagay na kahibangan.
Magtatagumpay kaya siya? Isang lalaki ang nasa tuktok ng pader ng kastilyo, at mga telang pantulog na pinagbuhol lamang ang hawak niya. Siya si Benvenuto Cellini, isang platero at eskultor, at nasa pagitan tayo ng 1538 at 1539. Ikinulong nila siya rito dahil sa isang tiyak na paratang: ang pagnanakaw ng mga ari-arian ni Papa Clemente VII noong panahon ng Sacco di Roma. Nasa patyo ka ng balon, na ipinagawa ni Papa Alejandro VI. Sa ilalim mo ay ang mga makasaysayang bilangguan. Nakikita mo man ang mga ito o hindi, ito ang tagpo. Siya mismo ang nagsasalaysay nito sa kanyang Vita. Bumababa siya mula sa pader gamit ang lubid na gawa sa mga telang pantulog, at nahuhulog siya. Nababali ang kanyang binti. Nagawa niyang makarating sa bahay ni Kardinal Cornaro. At ibinalik siya ng kardinal sa papa. Maingat na binabasa ng mga mananalaysay si Cellini, dahil napakahusay niyang magsalaysay tungkol sa sarili. Ngunit ang mga pangunahing punto ng pagtakas ay pinagtitibay ng iba pang mga dokumento. Ibinalik siya sa loob. Lalabas lamang siya nang mas huli, sa tulong din ng isa pang kardinal, si Ippolito d'Este. May bulung-bulungan na sa selda ay gumuhit siya sa pader ng isang Kristong nabuhay na mag-uli. Ang iba naman, sa mga guhit na iyon, ay mga bitak lamang ang nakikita. Ngayon, tawirin ang loggia na nakaharap sa ilog at hanapin ang malaking bulwagang pininturahan ng mga kuwento ni Alejandro Magno at ni San Pablo.
Bakit ipinapinta ng isang papa ang bulwagan gamit ang mga gawa ng isang haring Macedonio? Tumingala ka: nasa Sala Paolina ka, ang bulwagang pangseremonya ni Paulo III. Sa kanya, sa pagitan ng 1534 at 1549, ang kastilyo ay nabubuhay sa sukdulan ng karangyaan nito bilang tirahan ng mga papa. Hindi na ito isang lugar na pinagtatanggulan lamang: ito ay isang lugar na pagtanggapan ng mga panauhin. Ang pangalang bininyag sa papang ito ay Alessandro, Alessandro Farnese. Tulad ni Alexander the Great. At Paolo ang pangalang pinili niya bilang papa, tulad ni San Pablo. Kaya ipinapinta niya ang kanyang dalawang katukayo. Sa kisame at sa malalaking dingding ay ipinahahanap niya ang mga eksena mula sa buhay ni Alexander the Great. Sa itaas ng mga pinto, sa mga bilog na larawan, matatagpuan ang mga pangyayari sa buhay ni San Pablo, mula sa pagbabalik-loob hanggang sa pagkamartir. Isang mandirigma at isang santo: dalawang salamin para sa iisang tao. Ang pintor na namumuno sa mga gawain ay si Perin del Vaga. Isang lihim ng pagawaan: binubuo ni Perin ang buong proyekto, ngunit ipinipinta niya ng sarili niyang kamay ang bahagi lamang ng mga fresco. Ang iba ay ginagawa ng mga katuwang, batay sa kanyang mga guhit. Ngayon ay umakyat ka hanggang sa tuktok, sa terasa ng anghel.
Sa bukang-liwayway, sa terasang ito, may isang lalaking naghihintay na barilin. Ang pangalan niya ay Cavaradossi, isa siyang pintor, umiibig kay Tosca, at inaawit niya ang E lucevan le stelle. Nasa entablado ka ng ikatlong yugto ng Tosca, ang opera ni Puccini. Perpeksiyonista si Puccini. Pumupunta siya sa Roma nang sadya upang sukatin ang tunog ng mga kampana sa umaga, kung paano ito naririnig mula sa mga kuta ng kastilyong ito. Pagkatapos, itinutugma niya ang kanyang musika sa malaking kampana ng San Pedro. Tumitingin siya sa direksiyong iyon, at naiisip niya ang tunog na iyon. Ngayon, ang eksena. Isang batang pastol ang umaawit sa malayo, lumiliwanag ang langit. Naniniwala si Tosca na pagkukunwari lamang ang pagbaril. Ngunit totoo ang mga putok. Bumagsak si Cavaradossi. At tumakbo si Tosca patungo sa parapeto at inihagis ang sarili sa kawalan. Isang sandali bago nito, may pag-asa siya. Isang sandali pagkatapos, ang gilid na lamang na ito ang natira. Ngayon, itaas mo ang iyong ulo. Sa itaas mo ay naroon ang anghel, na nakasukbit sa kaluban ang espada. Bago siya, may iba pang mga anghel: isang winasak noong isang pagkubkob, isang tinamaan ng kidlat, isang tinunaw upang gawing mga kanyon noong 1527, ang taon ng Sako. Gusto ni Adriano ng isang walang hanggang libingan. Naghahanap si Clemente VII ng kanlungan. May lubid na gawa sa mga kumot si Cellini. Si Tosca, isang huling labasan lamang. At nakita ng anghel ang lahat. Kapag nais mo, bumaba ka patungo sa mga kuta.



Anim na tao, isang eksena bawat isa: ang abo ni Hadrian, ang salot at ang anghel, ang pinaligiran na papa, ang pagtakas ni Cellini, ang papa na nagpapa-retrato sa pamamagitan ng pagpipinta, si Tosca sa terasa. Para sa mga kakaunti ang oras.
Libreng maikling ruta. Dagdag na hinto sa buong ruta: 8 Magpatuloy sa buong ruta